T.C. ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ BAM 20. HUKUK DAİRESİ
T.C.
ANKARA
BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ
20.HUKUK DAİRESİ
ESAS NO : 2021/1574
KARAR NO\t: 2023/1454
T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A
K A R A R
İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ\t\t: ANKARA 2. FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ
TARİHİ\t\t: 16/06/2021
NUMARASI\t\t: 2020/355 E. - 2021/227 K.
DAVACI\t:
VEKİLİ\t:
DAVALI\t:
DAVANIN KONUSU\t: YİDK Kararının İptali
\tTaraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 16/06/2021 tarih ve 2020/355 E. - 2021/227 K. sayılı kararın Dairemizce incelenmesi davacı tarafından istenmiş ve istinaf dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
TARAFLARIN İDDİA VE SAVUNMALARININ ÖZETİ: Davacı vekili, müvekkili şirketin 2019/69291 başvuru numaralı “...” ibareli markanın 06, 07, 09, 11 ve 35. sınıflarda tescili amacıyla davalı kuruma başvurduğunu, davalı şirketin \"...\" ibareli markalarını mesnet göstererek yaptığı itiraz üzerine müvekkilinin marka başvurusunun Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulunun kararıyla nihai olarak kısmen reddedildiğini, oysa YİDK kararında “...” kelimesinin tek başına zayıf karakterli olduğuna ilişkin açık ikrar bulunduğunu, müvekkili şirketin 12.04.2019 tarihinden bu yana “... ... A.Ş. ” ticaret unvanını kullandığını, tescilli ticaret unvanında kullanılan ibare üzerinde marka başvurusunda bulunduğunu, önceye dayalı hak sahibi olduğunu, müvekkiline ait markanın esas unsurunun “...” ibaresi olduğunu, davalıya ait “... ...” ve “... ...” ibareli markaların esas unsurları ile müvekkili şirket markasının esas unsurunun birbirinden tamamen farklı olduğunu, markaların bütün olarak değerlendirilmesi gerektiğini, markalar arasında iltibas tehlikesinin bulunmadığını, müvekkili markasının sözcüksel buluş niteliği taşıyan bir bileşke marka olduğunu, davalı Kurum tarafından “...” ibaresinin zayıf karakterli bir kelime olarak kabul edilmesi halinde bu ibarenin tek bir marka sahibi tekeline bırakılmasının hukuka aykırı olduğunu, ortalama tüketici tarafından davalı markasının “...” ibaresinin kısaltılması olduğunun irdelenmeyeceğini, Almanca “ev” anlamı ile algılanacağını ileri sürerek, YİDK’nın 2020-M-8265 sayılı kararının iptaline, müvekkiline ait 2019/69291 başvuru numaralı markanın başvurulan tüm sınıflar bakımından tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı ... vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.
Diğer davalı şirket vekili, başvurunun müvekkilinin \"...\" ibareli markalarıyla iltibasa sebebiyet verecek derecede benzer olduğunu, müvekkili şirkete ait “...” markasının özgün, türetilmiş bir marka olduğunu, marka “...” şeklinde iken, sonra “...” olarak kısaltıldığını, ardından yerli ve yabancı müşterilerin markayı daha kolay telaffuz edebilmesi için “...” kelimelerinin ilk hecelerinden oluşan “...” ibaresi olarak belirlendiğini, müvekkili şirket farklı sektörlerde faaliyet gösterdiğinden davacı başvurusunun müvekkili şirkete ait seri markalar arasında yer aldığı izleniminin uyanacağını, müvekkili şirkete ait “...” esas unsurlu markaların ayırt ediciliğinin yüksek olduğunu, davacı markasında yer alan “...” ibaresinin davacının faaliyet alanı olan “klima ve ısıtma-soğutma araçlarının satışı” alanında ayırt ediciliği düşük bir ibare olduğunu, davacı tarafça müvekkili şirkete ait “...” markasının tesadüfen seçilmiş olmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu zira davacı şirketin müvekkili şirketin İstanbul Şubesi ile aynı mahallede faaliyet gösterdiğini, müvekkili şirketin “...” markasının tanıtımı için yoğun emek, zaman ve maliyetlere katlandığını, ulusal ve uluslararası basında markaya yönelik birçok haber ve röportajların yayınlandığını, birçok ödül aldığını, davacı şirket başvurusunun müvekkili şirkete ait “...” markasının ayırt edici karakterine zarar verdiğini, davacı başvurusunun müvekkili şirketin ticaret unvanı ile de iltibas teşkil ettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.
İLK DERECE MAHKEMESİ KARARININ ÖZETİ: Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamından, taraflar arasındaki uyuşmazlığın \"...\" ibaresinin ortaklığından kaynaklandığı, bu kelimenin anlamı olan, orijinal olmayan, bir diğer deyişle davacı ya da davalı tarafça türetilmiş bir marka olmamakla birlikte, taraf markalarında emtia benzerliğinin gerçekleştiği 07, 11 ve 35. sınıf emtialar ile ilişkilendirilebilecek/bağlantı kurulabilecek bir kelime olmadığı, bu ibarenin ortaklığı nedeniyle taraf markaları arasında görsel, işitsel ve anlamsal benzerlik bulunduğu, bu ibareye eklenen “...” kelimesinin markanın sonunda yer almasının “...” ibaresinin fonetik olarak baskın karakterini ortadan kaldırmadığı, karşılaştırılan markaların işitsel açıdan benzer olmalarına sebebiyet verdiği, taraf markalarının “...” ibaresini esas unsur olarak içerdikleri gözetildiğinde, bu durumun bilinçli tüketici nezdinde dahi iltibas ve karıştırılma ihtimaline yol açabileceği, zira “...” ibaresi Almanca’da “ev” anlamına gelse dahi, “aynı” olarak değerlendirilen mal ve hizmetler bakımından herhangi bir ilişkisi bulunmadığı, bu nedenle ayırt edici niteliğinin düşük olarak değerlendirilmesi gerekmediği, taraf markalarının emtia sınıfları arasında ayniyet bulunduğu, hem işaretsel hem sınıfsal bazda mevcut olan yüksek seviyeli benzerlik nedeniyle, taraf markalarını gören tüketicilerin iki farklı marka ile karşı karşıya olduklarını anlamalarının mümkün olmadığı, dava konusu marka kapsamında yer alan “...” kelimesinin taraf markalarını farklı kılmaya yetmeyeceği, taraf markalarında ortak olarak bulunan “...” ibaresinin taraf markalarının ilk kelimesini oluşturması zira tüketicilerin dikkatinin markanın başına yoğunlaşması nedeniyle kelimenin başında oluşturulan benzerliğin tüketiciler nezdinde iltibasa yol açma ihtimalinin yüksek olduğu, tüketicinin taraf markalarını aynı/aynı tür ya da benzer ürünler üzerinde gördüğünde ya da işittiğinde, farklı marka ile karşı karşıya olduklarını anlayabilmelerinin mümkün olmadığı, dolayısıyla dava konusu markanın işbu davaya konu mal ve hizmetleri yönünden, taraf markaları arasında karıştırılma ve iltibas ihtimali şartlarının oluştuğu, davacı şirketin önceye dayalı hak sahibi olduğunu iddia ettiği, dosyada, davacının markasal kullanımını gösterir bilgi/belge bulunmadığı, SMK'nın 6/3. maddesine dayalı olarak tescilsiz marka sahibine itiraz hakkı tanındığı, ancak tescil hakkı tanınmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.
İLERİ SÜRÜLEN İSTİNAF SEBEPLERİ: Davacı vekili istinaf başvuru dilekçesinde, bilirkişi heyetine Almanca bilen bir bilirkişi dahil edilmesi taleplerinin reddedildiğini, uyuşmazlığın temelini oluşturan markalarda ortak geçen kelimenin Almanca olduğunu, müvekkiline ait markada baskın ve vurgulu ifadenin \"...\" ibaresinde olduğunu, bu kelimenin Almanca \"ev\" anlamına geldiğini, zayıf bir ibare olduğunu, bu özelliğinin gözetilmediğini, \"...\" ibaresini de müvekkilinin bulduğunu, taraf markalarının benzer olmadığını ileri sürerek, yerel mahkemenin kararının istinaf incelemesi yapılarak kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.
GEREKÇE\t: Dava, marka, YİDK kararının iptali ve tescil istemine ilişkindir.
\tİnceleme, 6100 sayılı HMK'nın 355. madde hükmü uyarınca istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak ve kamu düzenine aykırı hususların olup olmadığı gözetilerek yapılmıştır.
\tDosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, taraf markaları arasında \"...\" ibaresinin ortaklığından kaynaklı yüksek düzeyde benzerlik bulunduğu, almanca \"hava\" anlamında gelen \"...\" ibaresinin başvuruya yeterli ayırtedicilik katmadığı, başvuruyu gören tüketicilerin bunun davalının itiraza mesnet markalarından farklı bir marka olduğunu derhal ve ilk bakışta algılamaları mümkün olmayıp bu hale göre taraf markalarının aynı mal ve hizmetlerle kullanılmaları halinde aralarında SMK'nın 6/1. maddesi uyarınca ilişkilendirilme ihtimali de dahil karıştırılma ihtimali bulunup başvuru kapsamından çıkartılan mal ve hizmetler yönünden emtia benzerliği şartının da gerçekleştiği anlaşılmakla, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esas yönünden reddine dair hüküm kurmak gerekmiştir.
HÜKÜM\t: Gerekçesi yukarıda belirtildiği üzere;
\t1-Davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince ESASTAN REDDİNE,
\t2-Harçlar Kanunu uyarınca alınması gereken 269,85-TL maktu istinaf karar ve ilam harcından, davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda yatırılan 59,30-TL istinaf karar ve ilam harcının mahsubu ile bakiye 210,55-TL'nin davacıdan tahsili ile Hazineye irat kaydına, \t
\t3-İstinaf aşamasında davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin üzerinde bırakılmasına,
\t4-İstinaf aşamasında duruşma açılmadığından taraflar lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına,
\tDair, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda oybirliği ile 09/11/2023 tarihinde HMK 361. maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren iki hafta içerisinde temyiz yolu açık olmak üzere karar verildi.
GEREKÇELİ KARARIN YAZILDIĞI TARİH: 02/12/2023
Başkan
...
Üye
...
Üye
...
Katip
...