T.C. ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ BAM 20. HUKUK DAİRESİ
Esas-Karar No: 2023/851 - 2025/990
T.C.
ANKARA
BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ
20.HUKUK DAİRESİ
ESAS NO : 2023/851
KARAR NO\t: 2025/990
T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A
K A R A R
İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ\t: ANKARA 2. FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ
TARİHİ\t\t: 26/01/2023
NUMARASI\t\t: 2022/194 E. - 2023/29 K.
DAVANIN KONUSU\t: Marka (Marka İle İlgili Kurum Kararlarının İptali)
\tTaraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 26/01/2023 tarih ve 2022/194 E. - 2023/29 K. sayılı kararın Dairemizce incelenmesi davacı tarafından istenmiş ve istinaf dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
TARAFLARIN İDDİA VE SAVUNMALARININ ÖZETİ\t: Davacı vekili, müvekkili şirketin 17.08.2020 tarihinde “...” ibaresinin 35.sınıfta tescili için gerçekleştirdiği başvuruya davalı şirket tarafından \"...\" ibareli markalarına dayalı olarak itiraz edildiğini, itirazın Markalar Dairesi Başkanlığı tarafından reddedildiğini, davalı şirketin bu karara itirazının YİDK'nin 2022-M-5227 sayılı kararı ile kabul edilerek müvekkilinin marka başvurusunun reddedildiğini, davalı şirket ile müvekkiline ait markaların sektörlerinin, logo şeklinin, renklerinin hiçbir şekilde benzemediğini, ortalama tüketici nezdinde karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını, redde mesnet markalardaki “R” harfinin baskın ve dilde yutulamayacak bir harf oluşunun da markaları ve logoları birbirinden sert bir şekilde ayırdığını, müvekkilinin inşaat kalıpları, iskele, alüminyum merdiven vs.üretimi ile iştigal ettiğini, davalı Şirket'in zeytinyağı, salça, kahve vs.türündeki gıda ürünlerinin üretimi ve satışı alanında faaliyet gösterdiğini, taraf markaları arasında karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını ileri sürerek, TÜRKPATENT YİDK'nın 2022-M-5227 sayılı kararının iptaline, başvurunun tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı ... vekili, davacı markasının “...” esas unsuru ile davalıya ait markalarda kullanılan şekil unsuruna çok benzer bir şekil unsurundan oluştuğunu, markaların esas unsurları arasındaki tek farklılığın “R” harfinden ibaret bulunduğunu, davalıya ait markada kullanılan “...” esas unsurunun tek başına bir anlama sahip olmayan fantezi bir sözcük olduğunu, ayırt edici gücünün buna bağlı olarak arttığını, davacının birçok seçenek içerisinden davalı markaları ile aynı/benzer esas unsuru kullanarak davalı markalarına yakınlaşma çabası içerisinde olduğunu, markaların esas unsurları arasındaki bu benzerliğin ilgili tüketici nezdinde karıştırılma ihtimali doğuracağını, bu benzerliğin yanı sıra markalar arasında sınıf benzerliğinin de gerçekleştiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.
Diğer davalı Şirket vekili, davacının tescil ettirmek istediği marka ve logosunun müvekkiline ait marka ve logolarla neredeyse aynı olduğunu, davacıya ait markanın kapsadığı sınıftaki mal ve hizmetler ile müvekkilinin itirazına mesnet 2018/12665, 2020/20727, 2019/53619 sayılı markaların TPMK tarafından esas alınan sınıflandırma listesinde 35.sınıfta yer aldığını, sınıfsal benzerlik şartının da gerçekleştiğini, SMK'nın 6/1.maddesi anlamında iltibas tehlikesinin söz konusu olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.
İLK DERECE MAHKEMESİ KARARININ ÖZETİ: Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamından, dava konusu markanın kapsamındaki hizmetlerin tamamının davalının markalarının kapsamında aynı/aynı tür/benzer olarak yer aldığı, dava konusu marka başvurusu ile davalı markaları arasında marka işaretleri bakımından benzerlik ve karıştırılma ihtimalinin bulunduğu, TÜRKPATENT 2022-M-5227 sayılı YİDK Kararının yerinde olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.
İLERİ SÜRÜLEN İSTİNAF SEBEPLERİ : Davacı vekili istinaf başvuru dilekçesinde, müvekkilinin inşaat kalıpları, iskele, alüminyum merdiven vs.üretimi ile iştigal ettiğini, davalı Şirket'in zeytinyağı, salça, kahve vs.türündeki gıda ürünlerinin üretimi ve satışı alanında faaliyet gösterdiğini, bu nedenle karşılaştırılan markalar arasında karıştırılma ihtimalinin söz konusu olmadığını, marka işaretlerinin bir bütün olarak farklı olduğunu, sadece şekli inceleme yapılmasının yeterli sayılamayacağını, hükme esas alınan bilirkişi raporunda tarafların faaliyette bulundukları sektörleri incelemeden değerlendirme yapıldığını, markaların hitap ettiği tüketici kesiminin aynı olmadığını ileri sürerek, yerel mahkemenin kararının istinaf incelemesi yapılarak kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.
GEREKÇE\t: Dava, başvurunun reddine dair YİDK kararının iptali ve tescil istemine ilişkindir.
\tİnceleme, 6100 sayılı HMK'nın 355. madde hükmü uyarınca istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak ve kamu düzenine aykırı hususların olup olmadığı gözetilerek yapılmıştır.
\tDosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, dava konusu 2020/93678 sayılı \"...+şekil\" ibareli başvuru ile davalının itirazına mesnet 2018/12665 ve 2020/20727 sayılı \"...\" asıl unsurlu markaları arasında, 6769 sayılı SMK'nın 6/1 maddesi anlamında ortalama alıcılar nezdinde görsel, işitsel ve anlamsal olarak bıraktıkları genel izlenim itibariyle ilişkilendirilme ihtimalini de içerecek şekilde karıştırılma tehlikesinin bulunduğu, zira karşılaştırılan markaların “A” harfi ile başlayıp “...” hecesiyle bittikleri, aralarındaki tek farklılığın davalı markalarının ikinci harfi olan “R” harfinden kaynaklandığı, bu farklılığın markalar
arasındaki işitsel ve görsel benzerliği önleyici mahiyette bulunmadığı, bunun yanında dava konusu başvurudaki ok ucunu andıran şekil unsurunun da davalının redde mesnet markalarındaki altıgen şekil unsuruna yakınlaştığı, karşılaştırılan markaların kapsamları yönünden emtia benzerliği şartının da gerçekleştiği, taraf şirketlerin faaliyet konularının ve fiili faaliyet alanlarının farklı olmasının işbu davanın konusunu oluşturmadığı anlaşılmakla, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esas yönünden reddine dair hüküm kurmak gerekmiştir.
HÜKÜM\t: Gerekçesi yukarıda belirtildiği üzere;
\t1-Davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince ESASTAN REDDİNE,
\t2-Harçlar Kanunu uyarınca alınması gereken 615,40-TL maktu istinaf karar ve ilam harcından, davacı tarafından istinaf başvurusunda yatırılan 179,90-TL istinaf karar ve ilam harcının mahsubu ile bakiye 435,50-TL'nin davacıdan tahsili ile Hazineye irat kaydına,
\t3-İstinaf aşamasında davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin davacı uhdesinde bırakılmasına,
\t4-İstinaf aşamasında duruşma açılmadığından taraflar lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına,
\tDair, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda oybirliği ile 08/05/2025 tarihinde HMK 361. maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren iki hafta içerisinde Yargıtay temyiz yolu açık olmak üzere karar verildi.
GEREKÇELİ KARARIN YAZILDIĞI TARİH : 28/05/2025\t\t
Başkan
Üye
Üye
Katip
Bu belge 5070 sayılı Yasa hükümlerine göre elektronik olarak imzalanmıştır.