T.C. ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ BAM 20. HUKUK DAİRESİ
T.C.
ANKARA
BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ
20.HUKUK DAİRESİ
ESAS NO : 2022/1685
KARAR NO\t: 2024/1832
T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A
K A R A R
BAŞKAN \t\t: ... \t ...
ÜYE\t\t: ... ...
ÜYE\t\t: ...\t ...
KATİP\t\t: ...\t ...
İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ\t: ANKARA 2. FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ
TARİHİ\t\t: 23/06/2022
NUMARASI\t\t: 2021/380 E. - 2022/216 K.
DAVACI\t
VEKİLİ\t:
DAVALI\t
\t
DAVANIN KONUSU\t: Marka YİDK Kararının İptali, Tanınmışlığın Tespiti, Tescil
\tTaraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 23/06/2022 tarih ve 2021/380 E. - 2022/216 K. sayılı kararın Dairemizce incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve istinaf dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
TARAFLARIN İDDİA VE SAVUNMALARININ ÖZETİ: Davacı vekili, müvekkilinin 2004 yılından bu yana “...” markasını fiili olarak perakende giyim sektöründe yoğun ve ciddi bir biçimde kullandığını, yaptığı yatırımlar neticesinde bu markayı sektörde tanınmış hale getirdiğini, “...” markasının gerçek hak sahibinin de müvekkili olduğunu, ancak, müvekkilinin 14, 18, 24, 25 ve 35. sınıf emtialarda kullanılmak üzere, diğer davalı ... nezdinde yaptığı 2020/26489 sayılı ve \"...\" ibareli marka başvurusunun, davalı şahsın önceki tarihli tescilli markaları gerekçe gösterilerek 2021-M-8808 sayılı YİDK kararıyla nihai olarak reddedildiğini, oysa taraf markalarının karıştırılma ihtimalini doğuracak şekilde benzer olmadığını, “...” ibaresinin SMK'nın 6/3. maddesi kapsamında “gerçek hak sahipliği” ilkesi uyarınca müvekkili adına korunması gerektiğini, müvekkilinin 2017/20442 sayılı markası nedeniyle kazanılmış hakkının da bulunduğunu ileri sürerek, TÜRKPATENT YİDK’nın 2021-M-8808 sayılı kararının iptaline, müvekkilinin 2020/26489 sayılı markasının tanınmış olduğunun tespitine ve müvekkilinin marka başvurusunun tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı ... vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.
Diğer davalı şahıs vekili, müvekkilinin soyadı olan “...” ibaresini esas unsur olarak tescilli markalarında, ticari faaliyetlerinde ve işletmesinde kullandığını, davacının marka başvurusunun müvekkilinin tescilli markalarıyla görsel, işitsel ve kavramsal açılardan karıştırılma ihtimali doğacak derecede benzerlik olduğunu, taraf markalarının aynı veya ilişkili emtialarda kullanılacağını, müvekkilinin babasının 1998 yılında “...” markası altında giyim kuşam ürünlerinin satışı için mağaza açarak ticari faaliyetlerine başladığını, müvekkili ve kardeşlerinin de 02.02.2012 tarihinde “... Tekstil Konfeksiyon İth. İhr. San. ve Tic. Ltd. Şti.” ticaret unvanlı bir şirket kurarak babalarının faaliyetlerini devam ettirdiklerini, davacının “...” markası altındaki ticari faaliyetlerinin müvekkilinden sonraki tarihlere dayandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
İLK DERECE MAHKEMESİ KARARININ ÖZETİ: Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamından, taraf markalarında esas unsur olarak kullanılmış olan “...”, “...” ve “...” kelime unsurlarının, başlangıç seslerini oluşturan harflerin ortak olmasından hareketle yakın benzer olduğu, davalının markalarında bu ibarenin başka kelimelerle birleşik kullanılmış olmasının bu tespiti değiştirmediği, taraf markalarında kelimeler haricinde başka bir unsurun kullanılmamış olmasının markaların genel kompozisyonunu ve tüketici zihninde uyandırdığı algıyı daha da yakınlaştırdığı, davacının markasının reddedildiği mal ve hizmetlerin tamamının, davalının redde mesnet alınan markalarının kapsamına giren emtialar ile aynı/benzer/ilintili olduğu, tüketicilerin iki farklı marka ile karşı karşıya olduklarını anlamaları halinde bile, her iki markanın sahibi arasında idari/işletmesel bir bağlantı bulunduğunu, ortak bir çalışma kapsamında iş yapıldığını düşünebilecekleri; kullanımdan kaynaklanan öncelikli/gerçek hak sahipliği” iddiasının, üçüncü kişilerin yaptığı marka başvuruları veya edindikleri tescillere karşı ileri sürülebilecek itiraz ve/veya marka sahibine karşı hükümsüzlük gerekçeleri olduğu, davalının hüküm ifade eden/redde mesnet alınan markaları, hükümsüz kılınmadığı/iptal edilmediği sürece, davalının bu markalara dayalı olarak benzer markaların benzer emtialarda tescilini engellemesinin hukuken mümkün olduğu; Nitekim davacının dava/marka işlem dosyasına sunduğu beyanlarından, davalının markalarının hükümsüzlüğü talepli bir davanın açılmış olduğu ve İstanbul Anadolu 2. FSHHM’nin 2021/21 esas sayılı dava dosyası tahtında yargılamasının devam ettiği, ancak, dava konusu edilen YİDK kararında da isabetli bir şekilde vurgulandığı üzere; red kararına mesnet alınan davalı markalarının hükümsüzlüğü yönünde kesinleşmiş bir mahkeme kararı bulunmadığı sürece, TÜRKPATENT’in görevinin, inceleme yaptığı tarihte mevcut olan fiili duruma göre karar vermek olduğundan, karar anında henüz hüküm ifade etmekte olan markaları göz önüne aldığı, aksi takdirde, markasının reddedilme ihtimalini öngören başvuru sahipleri, redde mesnet markalar aleyhine hükümsüzlük davası açarak süreci uzatıp, markanın koruma tarihi başvuru tarihinden muteber olduğu için, yargı sürecinin tamamlanacağı uzun yıllar boyunca, haksız markasal koruma altında kullanımlarını gerçekleştirebileceği, kamu düzenini bozma ve yargının iş yükünü gereksiz yere arttırma ihtimalini içeren böyle bir durumun hukuken savunulmasının mümkün görülmediği, dolayısıyla, davacının redde mesnet davalı markaları aleyhine açılmış hükümsüzlük davalarının, gerek TÜRKPATENT nezdindeki idari işlemler esnasında, gerekse huzurdaki davanın yargılaması sırasında “bekletici mesele” yapılmasından ziyade, davacının, hakkını gasp ettiğini ileri sürdüğü markaları hükümsüz kıldıktan sonra kendi markasını tescil ettirmek için başvurmasının hukuka ve hakkaniyete daha uygun düşen bir durum olduğu; davacının müktesep hak iddialarına mesnet aldığı markasının tescil tarihi 12.10.2017 olduğundan ve davacının huzurdaki davaya konu markasının başvuru tarihi olan 02.03.2020 tarihi itibariyle henüz “uzun bir süre” geçmemiş olduğundan, kazanılmış hak kriterinin somut uyuşmazlıkta gerçekleşmediği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.
İLERİ SÜRÜLEN İSTİNAF SEBEPLERİ: Davacı vekili istinaf başvuru dilekçesinde, müvekkilinin kazanılmış hakkının dikkate alınmadığını, taraf markalarının benzer de olmadığını, \"...\" ibaresini müvekkilinin tanınır hale getirdiğini, gerçek hak sahibinin müvekkili olduğunu, davalı markasının hükümsüzlüğü talebiyle açtıkları davanın devam ettiğini ileri sürerek, yerel mahkemenin kararının istinaf incelemesi yapılarak kaldırılmasını ve davanın reddine karar verilmesini istemiştir.
GEREKÇE\t: Dava, marka YİDK kararının iptali, tanınmışlığın tespiti ve tescil istemine ilişkindir.
\tİnceleme, 6100 sayılı HMK'nın 355. madde hükmü uyarınca istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak ve kamu düzenine aykırı hususların olup olmadığı gözetilerek yapılmıştır.
\tDosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, davalı markalarında asli unsur olarak bulunan \"...\" ibaresinin dava konusu markada tek asli unsur olarak yer aldığı, taraf markalarının \"...\" ibaresini ortak olarak içermeleri nedeniyle görsel ve işitsel olarak benzer oldukları, başvuruda ayırt ediciliği sağlayacak başkaca bir unsura da yer verilmediği, başvuru kapsamından çıkartılan emtianın da benzer olması sebebiyle taraf markaları arasında SMK'nın 6/1. maddesi anlamında ilişkilendirilme ihtimali de dahil karıştırılma ihtimalinin bulunduğu, öte yandan, gerçek hak sahipliği iddiasının marka başvurusuna itiraz ve hükümsüzlük gerekçesi olabileceği, benzer bir marka varken başvurunun tesciline imkan vermeyeceği, davacının 12.10.2017 tarihinde tescil edilen 2017/20442 sayılı markasının uzun süreli kullanım şartını sağlamaması nedeniyle 02.03.2020 tarihli dava konusu başvuru için kazanılmış hak oluşturmadığı anlaşılmış, ayrıca her ne kadar davacı vekilinin müvekkilinin markasının tanınmışlığının tespiti talebiyle açtığı davanın hukuki yarar dava şartı yokluğu nedeniyle (Yargıtay 11. HD.'nin 05.02.2020 tarih ve 2019/2980 E.- 2020/991 K. sayılı ilamı) reddi gerekmekte ise de istinaf edenin sıfatına göre bu husus kaldırma nedeni yapılmamış ve davacı vekilinin istinaf başvurusunun esas yönünden reddine dair hüküm kurmak gerekmiştir.
HÜKÜM\t: Gerekçesi yukarıda belirtildiği üzere;
\t1-Davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince ESASTAN REDDİNE,
\t2-Harçlar Kanunu uyarınca alınması gereken 427,60-TL maktu istinaf karar ve ilam harcından, davacı tarafından istinaf başvurusunda iki defa yatırılan 80,70-TL istinaf karar ve ilam harcı olmak üzere toplam 161,40-TL'den mahsubu ile bakiye 266,20-TL'nin davacıdan tahsili ile Hazineye irat kaydına,
\t3-İstinaf aşamasında davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin uhdesinde bırakılmasına,
\t4-İstinaf aşamasında duruşma açılmadığından taraflar lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına,
\tDair, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda oybirliği ile 22/11/2024 tarihinde HMK 361. maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren iki hafta içerisinde Yargıtay temyiz yolu açık olmak üzere karar verildi.
GEREKÇELİ KARARIN YAZILDIĞI TARİH: 14/12/2024\t\t
Başkan
...
Üye
...
Üye
...
Katip
...