T.C. ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ BAM 20. HUKUK DAİRESİ
T.C.
ANKARA
BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ
20.HUKUK DAİRESİ
ESAS NO : 2022/343
KARAR NO\t: 2024/1037
T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A
K A R A R
BAŞKAN \t\t: ... \t ...
ÜYE\t\t: ... ...
ÜYE \t\t: ...\t ...
KATİP \t\t: ...\t ...
İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ\t: ANKARA 4. FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK
\t\t MAHKEMESİ
TARİHİ\t\t: 22/09/2021
NUMARASI\t\t: 2020/273 E. - 2021/289 K.
DAVACI\t: \t
VEKİLİ\t
DAVALI\t:
DAVANIN KONUSU\t: Marka 2020-M-2386 Sayılı YİDK Kararı İptali
\tTaraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 22/09/2021 tarih ve 2020/273 E. - 2021/289 K. sayılı kararın Dairemizce incelenmesi davacı tarafından istenmiş ve istinaf dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
TARAFLARIN İDDİA VE SAVUNMALARININ ÖZETİ\t: Davacı vekili, davacı şahsın “...” ibaresinin 25 ve 35.Sınıflarda marka olarak tescili için yaptığı 2019/38280 sayılı marka başvurusunun, davalı şahsın “...” ibareli tescilli markalarına dayalı itirazı üzerine TPMK YİDK tarafından SMK'nın 6/1.maddesi anlamında benzer bulunarak reddedildiğini, karşılaştırılan markaların biçim, düzenleme ve tertip tarzı itibariyle görsel, işitsel ve anlamsal olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek düzeyde benzemediğini, davalı şahsın redde mesnet markalarının hiçbirinin her iki sınıfa giren emtialar için de tescilli olmadığını ileri sürerek, TÜRKPATENT YİDK’in 2020-M-2386 sayılı kararının iptaline ve davacının 2019/38280 sayılı marka tescil başvurusunun kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı kurum vekili, alınan kararlar ve yapılan işlemlerin usule ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.
Davalı şahıs vekili, davalının 2010 yılından beri sahibi olduğu “...”lı markaları ile tekstil/giyim sektöründe ticari faaliyetlerini sürdürdüğünü, taraf markalarının görsel, işitsel ve yapısal olarak çok benzer olduğunu, markaların ayrıldıkları tek noktanın davacının markasında geçen “...” ibaresi olduğunu, bu ibarenin Türkçe’de “yeni” anlamına geldiğini ve markaya hiçbir ayırt edicilik katmadığını, taraf markalarının kapsamındaki 25. ve 35.sınıflara giren emtiaların da birebir aynı olduğunu, bu durumun markalar arasında karıştırılma ihtimalini yaratacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.
İLK DERECE MAHKEMESİ KARARININ ÖZETİ: Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamından, davacının \"...\" ibareli marka başvurusu ile davalının \"...\" ibareli tescilli markası arasında biçim, düzenleme ve tertip tarzı itibariyle görsel ve sesçil olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunduğu, yaygın kesimde \"...\" ibaresinin yeni anlamına geldiği bilindiğinden her iki taraf markasında \"...\" ibaresinin asli ve belirleyici olarak ön planda olduğu, asli unsurlardaki benzerlik nedeniyle ortalama düzeydeki tüketici kesimi tarafından başvuru konusu işaret ile davalı markası arasında işletmesel bağlantı olduğu ya da idari ve ekonomik açıdan birbiriyle bağlantılı işletme tarafından piyasaya sunulan markalı mallar / hizmetler algısı oluşabileceği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.
İLERİ SÜRÜLEN İSTİNAF SEBEPLERİ : Davacı vekili, istinaf başvuru dilekçesinde yayıma yapılan itirazın 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanununun 18. maddesi uyarınca marka başvurusunun bültende yayımlanmasından itibaren iki aylık hak düşürücü süre içerisinde yapılmadığını, markaların karıştırılma ihtimallerinin bulunmadığını, zira sonradan tescili talep edilen bir markanın reddini gerektirecek derecede benzerliğin, \"ayırt edilemeyecek kadar benzer\" nitelikte olması gerektiğini, müvekkili markasının 25 ve 35 nice sınıflarının her ikisinde birden tescilinin istendiğini, itiraz edene ait markalardan 2010/23585 numaralı ve 2010/83595 numaralı markaların yalnızca 25, 2011/94152 numaralı markanın ise yalnızca 35 nice sınıfında tescil edilmiş olduğunu, markaların farklı mal ve hizmetlerde kullanılacağı nazara alındığında iltibasın oluşmayacağını, ortalama düzeydeki alıcı kitlesinin markaları karıştırmayacağını ileri sürerek, yerel mahkemenin kararının istinaf incelemesi yapılarak kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.
GEREKÇE\t: Dava, marka tescil başvurusunun reddine dair YİDK kararının iptali istemine ilişkindir.
\tİnceleme, 6100 sayılı HMK'nın 355. madde hükmü uyarınca istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak ve kamu düzenine aykırı hususların olup olmadığı gözetilerek yapılmıştır.
\tHer ne kadar davacı vekili tarafından, davacı asile 29/06/2020 tarihinde tebliğ edilen 2020-M-2386 sayılı YİDK kararına karşı iki aylık hak düşürücü süreden sonra 03/09/2020 tarihinde iş bu dava açılmış ise de, dava konusu başvurunun vekil Uğur Bilen tarafından yapıldığı ve dosya kapsamında vekillik görevinin devam ettiği, SMK'nın 160/4.maddesinde \"Marka veya patent vekili tayin edilmesi halinde, tüm işlemler vekil tarafından yapılır. Vekile yapılan tebligat asile yapılmış sayılır\" hükmünün düzenlendiği, yine Tebligat Kanunu'nun 11.maddesi uyarınca, vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligatın vekile yapılmasının gerektiği, buna karşın YİDK kararının davacı asile tebliğ edilmesinin usul ve yasaya uygun bulunmadığı anlaşılmış, bu durumda davanın hak düşürücü süre içerisinde açıldığının kabulü gerekmiştir.
\tDosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, \"... ...” ibareli başvuru ile \"...\" ibareli redde mesnet markalar arasında, SMK'nın 6/1 maddesi anlamında ortalama alıcılar nezdinde görsel, işitsel ve anlamsal olarak bıraktıkları genel izlenim itibariyle ilişkilendirilme ihtimalini de içerecek şekilde iltibas tehlikesinin bulunduğu, zira redde mesnet markaların asli unsurunu oluşturan \"...\" ibaresinin dava konusu başvuruda aynen yer aldığı, Türkçe'de \"yeni\" anlamına gelen \"...\" ibaresinin başvuruya yeterli ayırt ediciliği sağlamadığı, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 08.06.2016 gün ve E.2014/11-696, K.2016/778 sayılı kararında kabul edildiği üzere iltibas değerlendirmesinin hakimlik mesleğinin gerektirdiği genel hukuki bilgi ile çözümlenmesinin mümkün olması karşısında davacı vekilinin bilirkişi raporuna yönelik istinaf itirazının yerinde olmadığı anlaşılmakla, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esas yönünden reddine dair hüküm kurmak gerekmiştir.
HÜKÜM\t: Gerekçesi yukarıda belirtildiği üzere;
\t1-Davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince ESASTAN REDDİNE,
\t2-Harçlar Kanunu uyarınca alınması gereken 427,60-TL maktu istinaf karar ve ilam harcından, davacı tarafından istinaf başvurusunda yatırılan 80,70-TL istinaf karar ve ilam harcının mahsubu ile bakiye 346,90-TL'nin davacıdan tahsili ile Hazineye irat kaydına,
\t3-İstinaf aşamasında davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin davacı uhdesinde bırakılmasına,
\t4-İstinaf aşamasında duruşma açılmadığından taraflar lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına,
\tDair, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda oybirliği ile 31/05/2024 tarihinde HMK 361. maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren iki hafta içerisinde Yargıtay temyiz yolu açık olmak üzere karar verildi.
GEREKÇELİ KARARIN YAZILDIĞI TARİH : 27/06/2024
\t\t\t
Başkan
...
Üye
...
Üye
...
Katip
...