T.C. ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ
T.C.
ANKARA
BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ
20. HUKUK DAİRESİ
ESAS NO : 2022/498
KARAR NO\t: 2024/741
T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A
K A R A R
BAŞKAN \t\t: ... \t ...
ÜYE\t\t: ...\t ...
ÜYE\t\t: ...\t ...
KATİP\t\t: ... \t ...
İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ\t: ANKARA 4. FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK
\t\t MAHKEMESİ
TARİHİ\t\t: 01/12/2021
NUMARASI\t\t: 2021/41 E. - 2021/404 K.
DAVACI\t:
VEKİLİ\t:
DAVALI\t:
DAVANIN KONUSU\t: Marka 2020-M-10091 Sayılı YİDK Kararı İptali
\tTaraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri e Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 01/12/2021 tarih ve 2021/41 Esas - 2021/404 Karar sayılı kararın Dairemizce incelenmesi davacı tarafından istenmiş ve istinaf dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
TARAFLARIN İDDİA VE SAVUNMALARININ ÖZETİ\t: Davacı vekili, müvekkilinin \"...+şekil\" ibareli başvurusunun davalı Şirketin itirazı üzerine, 30,31 ve 35 sınıfta yer alan bir kısım hizmetler yönünden dava konusu YİDK kararı ile kısmen reddine karar verildiğini, oysa dava konusu başvuru ile redde mesnet \"... ...\" ibareli markalar arasında benzerlik bulunmadığını, dava konusu başvurunun Sudan’ın başkenti “...” ve “Antalya”nın birleşiminden oluşturulduğunu, markalar arasında görsel, işitsel ve anlamsal olarak benzerlik bulunmadığını ileri sürerek, 2020-M-10091 YİDK kararının iptalini ve dava konusu başvurunun tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı ... vekili, müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.
Diğer davalı vekili, tarafların markaları arasında iltibas bulunduğunu, dava konusu başvuruda redde mesnet markların asli unsurunun aynen yer aldığını, \"...\" ibaresinin yeterli ayırt ediciliği sağlamadığını, başvuruda yer alandan \"...\" ibaresinin de Arapça'da yeşil anlamına geldiğini, müvekkilinin marklarının asli unsurunu oluşturan ibarenin anlamı olmayan ayırt ediciliği yüksek bir ibare olduğu, markalar arasında emtia benzerliği şartının da gerçekleştiğini, savunarak, davanın reddini istemiştir.
İLK DERECE MAHKEMESİ KARARININ ÖZETİ: Mahkemece, davacının \"...+şekil\" ibareli marka başvurusu ile davalının \"... ...+şekil\" ibareli tescilli markası arasında biçim, düzenleme ve tertip tarzı itibariyle görsel ve sesçil olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunduğu reddedilen mal ve hizmetlerin redde mesnet markalar kapsamında da yer aldığı, aksi yöndeki bilirkişi raporuna açıklanan nedenlerle itibar edilmediği, dava konusu YİDK kararının yerinde olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
İLERİ SÜRÜLEN İSTİNAF SEBEPLERİ: Davacı vekili, mahkemece bilirkişi incelmesi yaptırılmasına rağmen bilirkişi raporuna itibar edilmediğini, mahkemece özel teknik bilgi gerektiren somut uyuşmazlıkta bilirkişi raporunun aksine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu, tarafların marka işaretleri arasında benzerlik bulunmadığını, tarafların ürünlerinin hitap ettiği tüketici kitlesinin de aynı olmadığını, dava konusu başvurunun Sudan’ın başkenti “...”un ilk dört harfi ile ve “Antalya”nın son dört harfinin birleşiminden oluşturulduğunu, dava konusu başvurunun bütün olarak redde mesnet markalardan farklı bulunduğunu ileri sürerek, ilk derece mahkemesinin kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.
GEREKÇE\t: Dava, Marka 2020-M-10091 Sayılı YİDK Kararı İptali istemine ilişkindir.
\tİnceleme, 6100 sayılı HMK'nın 355. madde hükmü uyarınca istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak ve kamu düzenine aykırı hususların olup olmadığı gözetilerek yapılmıştır.
\tDosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, dava konusu \"...+ŞEKİL\" ibareli başvuru ile redde mesnet 2015/41411, 2017/68329 sayılı ve \"...\" asıl unsurlu markalar arasında, başvurunun reddedildiği uyuşmazlık konusu 30,31 ve 35 sınıf hizmetler yönünden, SMK'nın 6/1 maddesi anlamında ortalama alıcılar nezdinde görsel, işitsel ve anlamsal olarak bıraktıkları genel izlenim itibariyle ilişkilendirilme ihtimalini de içerecek şekilde iltibas tehlikesinin bulunduğu, zira sözcük markalarında vurgunun genel olarak kelimelerin başlangıç seslerinde olduğu, son hecelerde yaratılan farklılıkların işaretleri birbirlerinden ayrıştırmaya elverişli olmadığı, bu itibarla uyuşmazlık konusu mal ve hizmetlerin hitap ettiği tüketici kitlesinin “...” – “...” şeklinde iki marka ile karşılaştığında, her iki markanın da ortak bir ibareden, dolayısıyla aynı kavram kökünden geldiğini düşünebileceği gibi markalar arasında işitsel olarak da güçlü bir benzerlik kuracağı, kelimelerin harf dizilimsel açıdan sahip oldukları yüksek benzerlik nedeniyle yine görsel anlamda da benzer algılar bırakacakları, dava konusu başvuruda yer alan şekil unsurunun başvuruya yeterli ayırt ediciliği sağlamadığı, dava konusu başvurunun reddedildiği 30 ve 31. sınıf mallar ile bu malların satışına özgü 35. sınıf mağazacılık hizmetlerinin redde mesnet 2015/41411 sayılı marka kapsamında yer alan 30 ve 31. sınıf mallar ve 2017/68329 sayılı marka kapsamında bu malların satışına özgü 35. sınıf hizmetlerle aynı ve benzer bulunduğu, dava konusu başvurunun tescil edilmek istendiği 35. sınıfın 1-2-3 alt gruplarında yer alan hizmetlerin redde mesnet 2017/68329 sayılı marka kapsamında da aynen yer aldığı, dava konusu başvurunun reddedildiği 35 sınıfın 4. alt grubunda yer alan “Açık artırma düzenlenmesi ve gerçekleştirilmesi.” hizmetlerinin de redde mesnet 2017/68329 sayılı marka kapsamında yer alan 35. sınıf mağazacılık hizmetleri ile benzer bulunduğu, nitekim Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin 20193749 E-2020/1907 K sayılı ilamının da aynı yönde olduğu,bu itibarla dava konusu başvuru ile redde mesnet markalar arasında, uyuşmazlık konusu 30,31 ve 35 sınıf mal ve hizmetler yönünden emtia benzerliği şartının da gerçekleştiği, ayrıca Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 08.06.2016 gün ve E.2014/11-696, K.2016/778 sayılı kararı uyarınca iltibas değerlendirmesinin hakimlik mesleğinin gerektirdiği genel hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olduğu ve mahkemece de gerekçesi açıklanmak suretiyle markalar arasında, uyuşmazlık konusu tüm mal ve hizmetler yönünden iltibas tehlikesi bulunduğunun kabul edildiği anlaşılmakla, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esas yönünden reddine dair hüküm kurmak gerekmiştir.
HÜKÜM\t: Gerekçesi yukarıda belirtildiği üzere;
\t1-Davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince ESASTAN REDDİNE,
\t2-Harçlar Kanunu uyarınca davacıdan alınması gereken 427,60-TL maktu istinaf karar ve ilam harcından istinaf başvurusunda peşin olarak alınan 80,70-TL harcın mahsubu ile bakiye 346,90-TL'nin davacıdan tahsili ile Hazineye irat kaydına,
\t3-İstinaf aşamasında davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin uhdesinde bırakılmasına,
\t4-İstinaf aşamasında duruşma açılmadığından taraflar lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına,
\tDair, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda oy birliği ile 19/04/2024 tarihinde HMK 361. maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren iki hafta içerisinde temyiz yolu açık olmak üzere karar verildi.
GEREKÇELİ KARARIN YAZILDIĞI TARİH :13/05/2024
\t\t\t\t
Başkan
...
Üye
...
Üye
...
Katip
...