T.C. ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ
Esas-Karar No: 2022/288 - 2024/632
T.C.
ANKARA
BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ
20.HUKUK DAİRESİ
ESAS NO : 2022/288
KARAR NO\t: 2024/632
T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A
K A R A R
İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ\t: ANKARA 2. FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK
MAHKEMESİ
TARİHİ\t\t: 25/03/2021
NUMARASI\t\t: 2020/117 E. - 2021/127 K.
DAVACI\t
VEKİLİ\t:
DAVALI\t
DAVANIN KONUSU\t: YİDK Kararının İptali, Marka Hükümsüzlüğü
\tTaraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 25/03/2021 tarih ve 2020/117 Esas - 2021/127 Karar sayılı kararın Dairemizce incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve istinaf dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
TARAFLARIN İDDİA VE SAVUNMALARININ ÖZETİ\t:Davacı vekili, davalı Şirketin 2018/89912 sayılı \"...\" ibareli marka başvurusunda bulunduğunu, müvekkilince adına tescilli \"...\", \"...\" ibareli markalara dayalı olarak bu başvuruya yapılan itirazın davalı Kurum tarafından reddedildiğini, müvekkilinin \"...\" ibaresini ilk olarak 2018 yılında, \"...'...\" ibaresini ise 2008 yılında tescil ettirdiğini, bu markaları üzerinde büyük yatırımlar yaptığını, marka sayısını arttırdığını, müvekkili markalarının zayıf, tanımlayıcı marka olarak kabul edilemeyeceğini, bu ibarelerin piyasada sıkılıkla kullanılan ibareler olmadığını, müvekkilinin tescilli markalarının korunması gerektiğini, dava konusu başvurunun müvekkili markalarına ayniyet derecesinde benzer olduğunu, ortalama tüketicinin dava konusu başvuru ile müvekkili markalarını benzer olarak algılayacağını, ortalama gıda tüketicilerinin tercih hakkını çok kısa sürede kullandığını, dikkat seviyelerinin düşük olduğunu, ortalama gıda tüketicilerinin bir kısmının da çocuklardan oluştuğunu, bu durumun iltibası güçlendirdiğini, dava konusu başvuruda yer alan \"...\" ibaresinin çatı marka statüsünde olduğunu, ürünü temsil eden ibarenin \"...\" ibaresinden oluştuğunu, bu ibarenin de müvekkili markaları ile benzer bulunduğunu, davalı Şirketin kötü niyetli olduğunu ileri sürerek, YİDK'in 2020-M-961 sayılı kararının iptaline, dava konusu markanın tescili halinde hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
\tDavalı... vekili, Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, dava konusu başvuru ile davacı markaları arasında karıştırılmaya yol açacak düzeyde benzerlik olmadığını, dava konusu markada esas marka algısı yaratacak unsurun \"...\" ibaresi olduğunu, \"... ...\" ibaresinin ürünleri tanımlamak için kullanıldığını, kötü niyet iddiasının da ispatlanamadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
\tDavalı Şirket vekili, YİDK kararının iptali ile ilgili davada sadece davacının itiraz dilekçesinde belirtilen iki markasının dikkate alınabileceğini, davacı markalarının tanınmış olmadığını, müvekkili başvurusunda \"...\" ibaresinin esas unsur olduğunu, \"... ...\" tamlamasının ilgili sınıftaki ... ürününü tanımlayıcı nitelikte kullanıldığını, \"...\" ve \"...\" ibarelerinin birbirine vurgu yapan, işitsel ve görsel bütünlük gösteren sözcükler olduğunu, \"...\" ibaresine vurgu yapıldığı için ortalama tüketici tarafından markaların karıştırılmayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.
İLK DERECE MAHKEMESİ KARARININ ÖZETİ: Mahkemece, dava konusu marka başvurusu ile davacı markaları arasında ilişkilendirilme ihtimali de dahil karıştırılma ihtimalinin bulunmadığı, davacı markalarının tanınmışlığı iddiasının dosyada mevcut deliller ile ispatlanamadığı, işaret benzerliğine ve tanınmışlığa ilişkin ön koşulların gerçekleşmemesi nedeniyle tanınmışlıktan kaynaklı bir tescil engelinin söz konusu olmayacağı, davalının kötü niyetli bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
İLERİ SÜRÜLEN İSTİNAF SEBEPLERİ: Davacı vekili, mahkemece markaların tescil edilmiş olduğu sınıfların ayniyet derecesinde benzer olması halinin iltibas ihtimalini arttıracağı hususu gözetilmeden bir iltibas incelemesi yapıldığını, yine dava konusu markaların yöneldiği ortalama gıda tüketici kitlesinin, markaları algılayış biçimi, dikkat seviyesi, genellikle akıllarında mevcut olan kaba marka imajına göre tercih hakkını kullanmaları hususlarının gözetilmediğini, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, \"...\" markalarının zayıf marka statüsünde olduğu açıklanmış ise de Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 2015/11779 E., 2016/8557 K. sayılı kararında ifade edildiği üzere müvekkil Şirket markalarının zayıf marka statüsünde olmadığını, dava konusu başvurunun asli unsurunun \"...\" ibaresinden oluştuğuna ilişkin kabulün de yerinde bulunmadığını, bu ibarenin davalı Şirketin çatı markası olduğunu, müvekkili markaları ile dava konusu başvuru arasında işitsel, kavramsal ve görsel benzerlikler olduğunu ileri sürerek, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.
GEREKÇE\t: Dava, YİDK kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü istemlerine ilişkindir.
\tİnceleme, 6100 sayılı HMK'nın 355. madde hükmü uyarınca istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak ve kamu düzenine aykırı hususların olup olmadığı gözetilerek yapılmıştır.
\tİşlem dosyasının incelenmesinden; davalı Şirketin 09.10.2018 tarihinde 2018/89912 sayılı \"...\" ibaresinin marka olarak tescili için davalı Kuruma başvurduğu, başvuru kapsamında 29,30 ve 32. sınıf malların yer aldığı, davacının 2018/59288 sayılı \"...\" ibareli ve 2018/41003 sayılı \"...\" ibareli markalara dayalı olarak başvuruya itiraz ettiği, Markalar Dairesi Başkanlığınca bu itirazın reddine karar verildiği, davacının bu karara yönelik itirazının ise YİDK'in 2020-M-961 sayılı kararıyla reddedildiği, anılan kararın davacı tarafa 20.02.2020 tebliğ edildiği anlaşılmıştır.
İlk derece mahkemesince yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiş olup, davacının istinaf itirazları gözetildiğinde, taraflar arasındaki uyuşmazlık, YİDK kararının iptali yönünden davacının 2018/59288 ve 2018/41003 sayılı markaları ile dava konusu başvuru arasında, marka hükümsüzlüğü davası yönünden ise dava dilekçesinde dayanılan tüm markalarla dava konusu başvuru arasında 6769 sayılı SMK'nın 6/1 maddesi uyarınca iltibas koşullarının oluşup oluşmadığı noktasındadır.
6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun 6/1 maddesi uyarınca, tescil için başvurusu yapılan marka, tescil edilmiş veya tescil için daha önce başvurusu yapılmış bir marka ile aynı veya benzer ise ve tescil edilmiş veya tescil için başvurusu yapılmış bir markanın kapsadığı mal veya hizmetlerle aynı veya benzer ise, tescil edilmiş veya tescil için başvurusu yapılmış markanın halk tarafından karıştırılma ihtimali varsa ve bu karıştırılma ihtimali tescil edilmiş veya tescil için başvurusu yapılmış bir marka ile ilişkili olduğu ihtimalini de kapsıyorsa tescil edilemez. Açıklanan hüküm çerçevesinde markalar arasında iltibasa yol açacak derecede bir benzerlik olup olmadığının tespitinde her iki markaya konu işaretin, ayırt edici ve baskın unsurları dikkate alınarak bütünü itibariyle görsel, işitsel ve anlamsal olarak bıraktıkları izlenimin esas alınması gerekmektedir. İltibas, iki ayrı marka karşısında bulunan kişilerin, bu markaların benzerliği sebebiyle sunulan mal veya hizmetlerin aynı işletmeye veya ekonomik olarak bağlantı içerisinde bulunan işletmelere ait olduğunu düşünmeleri veya düşünme ihtimalleridir (Savaş Bozbel, Fikri Mülkiyet Hukuku, İstanbul 2015, s. 408- 409). İltibas ihtimalinin değerlendirilmesinde ölçü, bu işin ilgilisi veya uzmanı değil, ortalama tüketicilerdir.
Yapılan açıklamalar çerçevesinde somut olaya dönüldüğünde; dava konusu başvurunun kapsamında 29,30 ve 32. sınıf mallar bulunmaktadır. Davacının gerek marka başvurusuna itiraz aşamasında gerekse de işbu davada (dava dilekçesinin 8. sayfasında ve delil dilekçesinde) dayandığı 2018/59288 ve 2018/41003 sayılı markaların kapsamlarında ise 5,29,30 ve 32. sınıf mallar yer almaktadır. Hükümsüzlük davasında dayanılan \"...\" ibareli davacı markaları ise 30. sınıf malları kapsamaktadır. İçinde gıda mühendisinin de bulunduğu bilirkişi raporunda açıklandığı üzere davacı markalarının kapsamlarında yer alan mallarla dava konusu başvuru kapsamındaki malların tamamı aynı/benzerdir. Gerçekten de, davacının 2018/59288 sayılı markasının kapsamında, dava konusu başvuru kapsamında yer alan 29,30,32. sınıf malların tamamı bulunmaktadır. Buna göre somut uyuşmazlıkta emtia benzerliğine ilişkin koşul gerçekleşmiştir.
Marka işaretlerinin karşılaştırmasına gelince; dava konusu başvuru \"...\", davacının itirazına mesnet markaları ise \"...\" ve \" ...\" asıl unsurlarından oluşmaktadır. Dava konusu başvuruda yer alan \"...\" ibaresi, davalı Şirketin çatı markası olup iltibas değerlendirmesinde dikkate alınması mümkün değildir. Yine dava konusu başvuruda yer alan \"...\" ibaresi de tanımlayıcı olup, ayırt ediciliğe katkısı olmadığından, dava konusu başvurunun asli unsuru \"...\" ibaresinden oluşmaktadır. Görüldüğü üzere hem davacının itiraz mesnet markalarının asli unsurunu oluşturan ibareler hem de dava konusu başvurunun asli unsuru olan \"...\" ibaresi \"...\" kelimesinden türetilmiş olup, anılan ibarenin ortak olmasından kaynaklı olarak taraf markaları arasında görsel, işitsel ve kavramsal bir benzerliğin bulunduğu açıktır. Her kadar mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, \"...\" ibaresinin, gıda malları yönünden ayırt ediciliğinin zayıf bulunduğu, başvurunun asli unsurunun \"...\" ibaresi olduğu kabul edilerek marka işaretleri arasında iltibasa neden olacak bir benzerlik bulunmadığı sonucuna varılmışsa da, yukarıda açıklanan nedenlerle bu değerlendirmeye itibar edilmemiştir. Sonuç olarak dava konusu başvuru ile davacının itirazına mesnet markalar arasında, SMK'nın 6/1 maddesi anlamında ortalama alıcılar nezdinde işitsel, görsel ve anlamsal olarak bıraktıkları genel izlenim itibariyle ilişkilendirilme ihtimalini de içerecek şekilde karıştırılmaya yol açacak düzeyde bir benzerlik bulunduğu kabul edilmiştir. Nitekim Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin 16/01/2019 tarih ve 2017/2976-2019/430 E/K sayılı ilamında da , \"...\" asıl unsurlu marka ile davacının \"...\" ibareli markaları arasında iltibas bulunduğu kabul edilmiştir.
Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 08.06.2016 gün ve E.2014/11-696, K.2016/778 sayılı kararı uyarınca iltibas değerlendirmesinin hakimlik mesleğinin gerektirdiği genel hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olduğundan Dairemizce bu yönden dosyada mevcut bilirkişi raporundaki tespitlere itibar edilmemiş, ayrıca bir bilirkişi incelemesine de gerek görülmemiş, teknik yönlerden mevcut bilirkişi raporundan faydalanılmıştır.
\t Yukarıda açıklanan nedenlerle ilk derece mahkemesince davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, HMK.'nın 353/1-b-2. maddesinde, yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmişse \"düzelterek yeniden esas hakkında\" duruşma yapılmadan karar verilmesi gerektiği düzenlendiğinden, Dairemizce davacı vekilinin başvurusunun kabulü ile HMK.'nın 353/1-b-2. maddesi uyarınca aşağıdaki şekilde hüküm tesis edilmiştir.
HÜKÜM\t: Gerekçesi yukarıda belirtildiği üzere;
\t1-Davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b-2 maddesi gereğince KABULÜ ile Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesinin 25/03/2021 gün ve 2020/117 Esas - 2021/127 Karar sayılı kararının KALDIRILMASINA,
\t2-Davanın KABULÜ ile YİDK'in 18.02.2020 tarih, 2020-M-961 sayılı kararının İPTALİNE,
\t3- Dava konusu 2018/89912 sayılı \"...\" ibareli markanın HÜKÜMSÜZLÜĞÜ ile sicilden TERKİNİNE,
\t4-Harçlar Kanunu uyarınca alınması gerekli 427,60 TL maktu karar ve ilam harcından peşin alınan 54,40 TL harcın mahsubu ile kalan 373,20 TL'nin davalılardan alınarak Hazineye irat kaydına,
\t5-Davacı kendisini vekille temsil ettirmiş olduğundan, karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre belirlenen 25.500,00 TL maktu vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacıya verilmesine,
\t6-Davacı tarafından ilk derece yargılaması sırasında yapılan 1.800,00 TL bilirkişi ücreti, 97,20 TL tebligat ve posta gideri, istinaf aşamasında yapılan 79,50 TL tebligat ve posta ücreti, 162,10 TL istinaf kanun yoluna başvurma harcından oluşan toplam 2.138,80 TL yargılama giderine, 54,40 TL peşin harç, 54,40 TL başvurma harcı eklenerek oluşan toplam 2.247,60 TL'nin davalılardan alınarak davacıya verilmesine,
\t7-Davalı şirket ile davalı ...tarafından ilk derece mahkemesinin yargılaması sırasında herhangi bir yargılama gideri yapılmadığından bu hususta bir karar verilmesine yer olmadığına,
\t8-Yatırılan ve kullanılmayan gider avansının, hükmün kesinleşmesini müteakip re'sen taraflara iadesine (HMK m.333),
\t9-Davacıdan peşin olarak alınan 59,30 TL istinaf karar ve ilam harcının, karar kesinleştiğinde ve talep halinde davacıya iadesine,
\t10-İstinaf aşamasında duruşma açılmadığından taraflar lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına,
\tDair, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda oybirliği ile 29/03/2024 tarihinde HMK 361. maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren iki hafta içerisinde TEMYİZ yolu açık olmak üzere karar verildi.
GEREKÇELİ KARARIN YAZILDIĞI TARİH : 29/03/2024
\t\t\t\t
Başkan
Üye
Üye
Katip
Bu belge 5070 sayılı Yasa hükümlerine göre elektronik olarak imzalanmıştır.